Ekskluzivno

ŠTA KRIJU DOKUMENTI DB-a: Predsjednik Odbora za informisanje Srbije Mirko Krlić regrutovao dobrovoljce za rat u BiH; nekada uz Karadžića, danas sa Vučićem

Kako se navodi u izvještaju DB-a, osim Krlića, dobrovoljce su za rat regrutovali su i predsjednik gradskog odbora Srpskog četničkog pokreta Sava Sinadinović, član rukovodstva zrenjaninskog SRS Milan Josimov (preduzetnik iz Aradca) i član zrenjaninskog odbora tadašnje Narodne stranke Steva Albulj (preduzetnik iz Zrenjanina)

Predsjednik Odbora za kulturu i informisanje Skupštine Srbije Mirko Krlić tokom rata u Bosni i Hercegovini odvodio je dobrovoljce na ratište iz Zrenjanina, o čemu postoji zvanična zabilješka Resora državne bezbjednosti u Zrenjaninu, saznaje Vojvođanski istraživačko-analitički centar (VOICE).

 

Taj dokument se nalazi u policijskom dosijeu osuđenog ratnog zločinca Vojislava Šešelja u kome operativci SDB-Centar u Zrenjaninu navode da je Mirko Krlić bio ovlašten od strane Vlade Republike Srpske da odvodi dobrovoljce za rat u Bosni. Dokument datira iz 1993. godine.

 

U izvještaju Državne bezbjednosti navodi se da je 1993. godine sa područja Zrenjanina i Kikinde na ratište na području takozvane Republike Srpske Krajine i Republike Srpske otišlo između 260 i 270 dobrovoljaca, a da je Mirko Krlić lično organizovao autobuski prevoz za oko 20 dobrovoljaca.

 

Mirko Krlić tada je bio predsjednik Srpske demokratske stranke u Zrenjaninu (tadašnji predsjednik stranke bio je prvostepeno osuđeni ratni zločinac Radovan Karadžić), a svoje aktivnosti obavljao je iz kancelarije koja se nalazila u zgradi kojom do danas upravlja Socijalistička partija Srbije. Kasnije je prostorije stranke preselio u zgradu Srpske pravoslavne crkve, ali je i odatle iseljen.

 

“Napominjemo da su ove grupe na ratište išle autobusima i da tom prilikom sa sobom nisu nosili oružje, već su isto zadužili po dolasku na ratište. Imajući u vidu da se među dobrovoljcima nalazi jedan broj lica sklonih kriminalu, koji su i ranije boravili na ratištu i tom prilikom neovlašteno donosili oružje radićemo na praćenju njihove akivnosti prilikom dolaska sa ratišta, jer postoji osnovana sumnja da se bave ilegalnom trgovinom oružja”, piše u izvještaju RDB Zrenjanin.

 

Pored kancelarije Srpske demokratske stranke, dobrovoljce za rat u BiH u to vrijeme iz Zrenjanina su odvodili i Srpska radikalna stranka, Srpska garda, Narodna stranka i Udruženje boraca prošlog rata (pretpostavlja se da je riječ o ratu u Hrvatskoj).

 

Kako se navodi u izvještaju DB-a, osim Krlića, dobrovoljce su za rat regrutovali su i predsjednik gradskog odbora Srpskog četničkog pokreta Sava Sinadinović, član rukovodstva zrenjaninskog SRS Milan Josimov (preduzetnik iz Aradca) i član zrenjaninskog odbora tadašnje Narodne stranke Steva Albulj (preduzetnik iz Zrenjanina).

 

U izvještaju zrenjaninskog DB-a, koji je upućen Trećoj i Petoj upravi Resora državne bezbjednosti, navodi se i da su dobrovljci iz Zrenjanina i Kikinde ratovali u mjestima Olovo, Otočac, Benkovac, Vojnić, Knin, Čajniče i Rudo.

 

Pretpostavka je da je Krlić slao dobrovoljce na ratišta u više navrata i na duži vremenski period, ali se u zvaničnim dokumentima koji su dospjeli u javnost pominje samo 1993. godina.

 

Krlić se našao u žiži javnosti krajem marta ove godine kada je na proslavi Hercegovaca u Zrenjaninu navodno fizički nasrnuo na glavnog i odgovornog urednika lista Zrenjanin Dalibora Bubnjevića, što je kasnije Krlić demantovao. Toj proslavi prisustvovao je i predsjednik Republike Srpske Milorad Dodik.

Udruženje novinara Srbije (UNS) zatražilo je od Krlića da podnese ostavku „jer je vrijeđao, psovao i na kraju udario Dalibora Bubnjevića“.

 

Mirko Krlić jedan je od kontoverznijih Zrenjaninaca. Skoro uvijek je bio uz vlast, a nerijetko je bio na usluzi i da nešto uradi za vlast. Nakon avanture sa Radovanom Karadžićem, Krlić se jedno vrijeme nije pojavljivao u javnom životu, ali se pred kraj milenijuma ponovo aktivirao.

 

“Pravo niotkuda” pojavio se u Građanskom parlamentu Zrenjanina. To neformalno tijelo su uoči petooktobarskih promjena osnovali predstavnici nevladinih organizacija, civilnog društva i uglednih pojedinaca. Sastajali su se redovno, komentarisali zbivanja u zemlji i dogovarali zajedničke akcije u Zrenjaninu.

 

U to vrijeme najistaknutija organizacija u Zrenjaninu bio je Narodni pokret Otpor čiji aktivisti su organizovali veliki broj samostalnih uličnih akcija i performansa, ali su i koordinirali građanskim akcijama i čestim protestnim šetnjama u gradu.

 

Kako VOICE saznaje, znajući za njegove aktivnosti tokom ratova, Krlićevo učešće u radu Građanskog parlamenta nije bilo dočekano sa odobravanjem većine učesnika, ali su ipak nekako prešli preko toga, jer se tada deklarisao kao veliki protivnik režima Slobodana Miloševića.

 

Uslijedila su brojna privođenja i hapšenja građanskih aktivista. Najčešće su privođeni aktivisti Otpora tokom uličnih akcija, a nekima od njih otvoreni su i policijski dosijei. Krlić nije viđan tokom akcija.

Prilikom otvaranja dosijea u prostorijama Državne bezbjednosti, pojedini učesnici demokratskih protesta u Zrenjaninu, između ostalog, mogli su da pročitaju i detaljne izvještaje sa sastanaka Građanskog parlamenta.

 

“Ti izvještaji do te mjere su bili precizno napisani da sam stekao utisak da ih je pisala osoba, ili više njih, koje su redovno učestvovale na sastancima”, rekao je za VOICE jedan učesnik građanskih protesta u Zrenjaninu koji je želio da ostane anoniman.

 

VOICE je dobio potvrdu od dva nezavisna izvora da su osobe koje su u vrijeme demokratskih promjena bile doušnici DB-a imale operativne nadimke Bingo i Markiz. Iako niko od njih nije mogao da potvrdi da je jedan od doušnika bio Mirko Krlić, njega čaršija u Zrenjaninu od tada od milja zove Bingo.

 

Nakon 5. oktobra Krlić je počeo da radi kao novinar na lokalnoj televiziji Santos. Jednom sedmično vodio je pretežno političke razgovore sa tada aktuelnim gostima iz svijeta politike. Osim na „Santosu“ Krlić se oprobao u još nekim, uglavnom lokalnim medijima. Najveći „profesionalni domet“ bio mu je intervju sa stranačkim predsjednikom Vojislavom Koštunicom!?

 

Kao jedan od urednika u lokalnom sedmičniku „Zrenjanin“, slovio je za kandidata za glavnog i odgovornog urednika. Ali, nakon što je list „Zrenjanin“ na aukciji kupio konzorcijum okupljen oko tadašnjeg novosadskog „Građanskog lista“ na mjesto glavnog i odgovornog urednika postavljen je i dalje aktuelni Dalibor Bubnjević.

 

Brzo se Krlić vratio i u političke vode, a prva partija kojoj se priklonio bila je Demohrišćanska stranka Srbije pokojnog Vladana Batića, koji je nakon petooktobarskih promjena bio ministar pravde. U to vrijeme Krlić je bio i predsjednik Odbora za izgradnju spomenika Kralju Petru Prvom u centru Zrenjanina (tačnije, obnove srušenog spomenika 1941. godine).

 

Spomenik je nakon deset godina konačno završen 2005. godine. Negdje u to vrijeme, po napuštanju DHSS-a, Krlića je privukla jedna druga partija, tada vladajuća Demokratska stranka Srbije Vojislava Koštunice.

 

Tu se skrasio taman koliko se DSS zadržao na vlasti, da bi nakon razlaza sa Koštunicom Krlić bio jedan od osnivača Gradskog odbora Srpske napredne stranke u Zrenjaninu. Od tog perioda važi za vrlo bliskog saradnika Gorana Kneževića, koji je nakon iznuđenog razlaza sa Demokratskom strankom izabran za prvog predsjednika zrenjaninskog odbora SNS-a. Krlić je izabran za njegovog zamenika.

 

Na izborima za Skupštinu Srbije 2012. godine Krlić nije izabran za poslanika jer je bio tek 127. na naprednjačkoj listi. Imenovan je tada za pomoćnika direktora Kancelarije za Kosovo i Metohiju, a njegov primarni posao bio je povezivanje što većeg broja opština iz Srbije sa srpskim enklavama na Kosovu.

 

Podržao je učešće kosovskih Srba na lokalnim izborima 2013. godine i nakon izborne kampanje se zalagao za formiranje Zajednice srpskih opština.

 

Na izborima 2014. i 2016. bio je mnogo bolje pozicioniran na stranačkoj listi i u oba navrata izabran je u republički parlament. U aktuelnom mandatu je član Odbora za Kosovo i Metohiju i Odbora za kulturu i informisanje, na čijem je čelu 2. novembra 2017. godine zamijenio Maju Gojković.

 

Odmah nakon izbora za novog predsjednika odbora, Krlić je zahvalio i onima koji su ga podržali i onima koji su glasali protiv njegovog izbora, navodeći da je posebno impresioniran interesovanjem za njegovu biografiju.

 

Naveo je da je bio član Odbora za kulturu i informisanje i u prošlom skupštinskom sazivu i da se više od 16 godina bavio novinarstvom. Rekao je i da je kultura dio njegovog velikog interesovanja, da je nekada bio savjetnik ministra vjera za medije i pomoćnik direktora Kancelarije za KiM.

 

Rekao je da će se truditi da bude tolerantan i demokratičan, da zna da ne posjeduje političku težinu koju ima njegova prethodnica, te naveo da očekuje da će najviše neslaganja na odboru biti u vezi sa slobodom medija, uz konstataciju da i u vladi ima nezadovoljstva kada je riječ o toj temi.

 

Mirko Krlić danas je jedan od najvećih zagovornika ideje da grad Zrenjanin promijeni ime u Petrovgrad (nosio taj naziv po gorepomenutom kralju Petru od 1935. do 1941. godine). Međutim, ova ideja naišla je na veliki otpor javnosti, te je posljednjih sedmica gurnuta u drugi plan.

 

Krlić slovi za političara iz Zrenjanina sa odličnim kontaktima u Beogradu i viđen je za političkog nasljednika Gorana Kneževića, koji je, kako saznaje VOICE, odlučio da se povuče iz javnog života.

 

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *